Nynorsk+fortelling+uke+39

Korleis kan eg fortelja hennar det? Det er ikkje bare å sei det. Eller eigentleg er det jo det, men nei. Eg veit ikkje kva eg skal gjera lenger… Ho er jo berre snill og god mot meg, men det er ikkje det same lenger. Eg følar meg ikkje så fri og glad slik eg gjorde før. No har vi vori kjærastar seia juletidar i fjor, det er 11 månader og ni dagar seia. Det er ein god stund! Det verste er at eg trur eg er forelska i ein annen! Åh, eg er så redd. Forresten så heitar eg Marius, eg er 173 høy, halvlangt hår med ein sleik som peker til venstre, berre sånn at du veit korleis eg ser ut og namnet på den idioten som ”cheater” på andre jenter… Eg er ikkje stolt av det. Det er så synd i det også, for Mari, ho eg er kjæraste med, ho er så uendeleg vakker. Kan du tenkja deg ein meir perfekt jente som har naturlig blondt hår, ein veltrena kropp med puppar akkurat litt for store tel henda dine? Eg trur ikkje det. Men toppen av alt er øya hennar. Myke, mørkeblå øyar som passar perfekt med dei raude leppane hennar. Men eg har det alltid i bakhovud at isfjellet er dobbelt så stort under vann, og det er det man ikkje ser som teller aller mest- Personligleiken kunne ikkje vore betre. Som eg sa er ho så snill og god og har aldri vori ekkel mot noen, men så kom eg i livet hennar, for å øydelegge gløden i jenta. Eg kikka på klokka: 07:31. Skulen begynte snart. Det var der eg skulle prate med henne. Det var der eg skulle fortelje ho at eg ikkje ville vera kjærasten hennar meir. Ho kjem sikkert tel å gråte. Det kan hende ho får eit raserianfall også, kva veit vel eg. Kanskje eg kjem tel å øydelegge resten av livet hennar? Alle på heile skulen kommar tel å hate meg, det skal sannlig vera sikkert. Eg kjente at ein enorm klump samla seg i halsen min. No var klokka ti på åtte. Da eg kom inn i klasserommet satt ho der. ”Hei!” kom det frå den vesle stemmen hennar. Eg svarte ikkje. Eg berre så ned i golvet. Eg kunne sjå på ansiktsuttrykket hennar at ho skjønte at det var noko. Slik hadde vi haldt på i snart ein uke… I mattetimen klarte eg ikkje å gjere ein drit. Eg satt å fikla med ein kulepenn mens Maria prøvde å få augekontakt med meg. Eg fikla vidare med pennen. Da det ”endeleg” var friminutt gjekk eg bort tel hennar. Ho sto saman med noen vennar. ”Kan eg få prate litt med deg Mari? Det er nokre eg må fortelja deg skjønnar du.” Vi gjekk bort tel leikeplassen. Det var ingen der så det passa meg perfekt. Vi satte oss på ein huske mens eg prøvde å få fram orda. ”Du, det eg ville fortelja deg…” Eg begynte nesten å grine. ”Eg trur eg likar ein anna ei, eg følar eg ikkje kan vera med deg lenger. Og eg følar at vi ikkje har det vi hadde før lenger, hvis du skjønnar kva eg meinar? Eg er så lei meg.” Mari tok det overraskande bra. Ho prøvde å svare, men klarte nesten ikkje si eit ord. ”Er det nokre eg har gjort gale?” Spurte ho. ”Nei, såklart er det ikkje det, du er jo den snillaste i verda. Det er meg skjønner du vel?” Ho tok seg litt betenkningstid føre ho svarte at det kanskje var like greit. Ho hadde sjølv merka at dei ikkje hadde vori like mye saman lenger. Det var det beste for begge partar. ”Ha det da Marius,” sa ho og kyssa meg på kinnet. Så gjekk ho. Eg berre fortsatte å huske og tenkte på Mari, verdens finaste jente.
 * Mari- ** verdens finaste jente